PORZĄDEK

„PORZĄDEK”

Ostia, habitat przeładunkowy w układzie Tytana

2127

Dok na osi Ostii nie miał podłogi, bo nie było czego tak nazwać. Porucznik Elias Mertens wisiał przy ścianie ładowni transportera, jedną ręką trzymając się uchwytu, drugą przeliczając worki.

Czternaście. Każdy wielkości bochenka chleba, zgrzany próżniowo, z naklejką: ZESTAW WSPARCIA — MAŁOLETNI — PARTIA 0419. Przez folię widać było brązowe futerko ściśnięte do płaskiej formy i dwa guziki oczu wciśnięte w plastik jak w szybę. Po rozerwaniu worka misie nabierały powietrza w kilka sekund. Mertens sprawdzał to na szkoleniu kilkanaście razy. Instruktorka mówiła, że dziecko powinno zobaczyć ten moment, bo coś, co rośnie w rękach, uspokaja.

Przez iluminator widać było Saturna. Z tej odległości kulę zasłaniały trzy palce wyciągniętej ręki, a cienka kreska pierścieni sięgała daleko poza dłoń. Słońce było tu jasną kropką: przy jej świetle dało się czytać, ale niczego nie grzało. Dok nie obracał się razem z pierścieniem. Łożysko między nimi szumiało jednym równym tonem, który Mertens czuł bardziej zębami niż uszami.

Odlecieli z Nowego Rzymu o siódmej pięćdziesiąt czasu pokładowego. O celu wiedzieli tyle, ile było na zleceniu lotu: Ostia, transport specjalny, bez ładunku. Rozkaz miał przyjść dopiero na miejscu, a przez dwie i pół godziny lotu nikt nie zgadywał głośno. Ostatnie czterdzieści minut podchodzili do Ostii bez pośpiechu, tak jak podchodzi każdy frachtowiec. Dokowali o 10:22. Kontrola ruchu przydzieliła im stanowisko trzecie i życzyła dobrej zmiany. Na stanowisku drugim stał holownik z ręcznie wypisanym imieniem na kadłubie, „Babcia Zosia”, z kwiatkiem namalowanym zamiast kropki nad „i”. Na pierwszym nie stało nic. Od miesiąca nic nie przylatywało z Concordii.

Upchnął worki w torbie na piersi, po trzy w kieszeni, dwa w zapasie. Policzył jeszcze raz. Czternaście.

Obok niego dwóch Templars sprawdzało broń. Robili to w nieważkości tak samo jak na Ziemi, tylko wolniej: każda część, którą odłączali, zostawała w powietrzu przy ich dłoniach, dokładnie tam, gdzie ją puścili. Młodszy szeptał pod nosem artykuły regulaminu, po kolei, tak jak inni liczą oddechy. Mertens słyszał przez łączność numery: trzy, cztery, siedem. Przy siódmym chłopak zawsze zwalniał, a potem zaczynał od początku.

Mertens nie był żołnierzem w tym sensie, co oni. Przez sześć lat pracował na oddziale dziecięcym szpitala w Gandawie, na nocnych dyżurach, z dziećmi po wypadkach i po pożarach. Kiedy przyszły pierwsze wiadomości o Concordii, te, które jeszcze krążyły, zanim przestały krążyć, zgłosił się sam. Na rozmowie kwalifikacyjnej powiedział, że ktoś musi być przy dzieciach, kiedy przychodzą żołnierze. Komisja zapisała to zdanie w jego teczce.

Szkolenie prowadziła kobieta, która przez dwadzieścia lat pracowała w ośrodkach dla dzieci po powodziach. Mówiła cicho i nigdy nie siadała. Pierwszego dnia rozdała im worki z misiami i kazała rozerwać je wszystkie naraz, w sali wykładowej, a potem patrzyła, jak trzydziestu dorosłych w mundurach przygląda się pluszowym zwierzętom, które rosną im w rękach.

— Widzicie — powiedziała. — Nawet wy.

Potem przez trzy tygodnie uczyła ich klękać. W pancerzu, bez pancerza, na mokrej podłodze, na schodach. Uczyła ich czekać. Klękali przed manekinem wielkości czterolatka, z wyciągniętą ręką, a ona liczyła na głos: jeden, dwa, trzy. Dziecko ma czas do dziesięciu, żeby samo podać rękę. Dopiero potem się je bierze. Ktoś z tylnego rzędu sięgnął przy siódemce. Kazała mu zacząć od nowa, sto razy, aż przestał sięgać. Uczyła ich też zdań. Zdania były krótkie i wszystkie były prawdziwe.

Na ostatnich zajęciach ktoś zapytał, co mówić, kiedy dziecko pyta o rodziców. Odpowiedziała, że to zależy od wyniku kwalifikacji, a wynik nie jest sprawą wsparcia psychologicznego. Wsparcie psychologiczne zaczyna się po wyniku. Zapisali to.

Odprawa trwała cztery minuty. Kapitan Templars, wysoki, w biało-srebrnym pancerzu, z mieczem i gałązką oliwną na naramienniku, nie zdjął hełmu. Na kołnierzu miał wyhaftowane: NON ROGAMUS. EXSEQUIMUR. Nici dawno wytarły się do szarości. Mówił do nich przez łączność, chociaż stali metr od siebie.

— Podstawa: Procedura dwanaście, dwa tysiące sto dwadzieścia siedem. Kwalifikacja wtórna całej populacji. Trzy tygodnie temu, w oknie czterdziestu minut, z węzła Ostii wyszły trzy impulsy na pasmo nieprzypisane. Nadawcy nie ustalono. Ostia jest ostatnim węzłem, który miał łączność z Concordią, zanim Concordia zamilkła. Federacja Azjatycka utrzymuje w sektorze okręty rozpoznawcze. Ostatni kontakt: pięć tygodni temu, poza zasięgiem Ostii. Wniosek Narady: węzeł został przejęty od środka. Wniosek nie wymaga dowodu. Wymaga kwalifikacji.

Mertens zapisał w notatce: „poza zasięgiem Ostii”. Nie zapytał o nic.

— Przebieg: kwalifikacja podstawowa przy stole. Wtórna według korelacji. Wynik wiąże. Małoletni do dwunastu lat włącznie idą do zasobu sektora, bez względu na wynik rodziców. Pytania?

Nikt nie miał pytań. Kapitan odczekał tyle, ile wymagał regulamin, i dodał jeszcze jedno zdanie, tym samym tonem, jakby czytał je z tej samej karty:

— Nie ustalamy winy. Przywracamy porządek.

Na tabliczce Mertensa pojawił się rozkaz. Przeczytał go tak, jak go uczono: od nagłówka.

ROZKAZ WYKONAWCZY — PROCEDURA 12/2127

Zlecający: Narada Robocza ds. Sektora AC-115, Bruksela

Droga służbowa: pominięta (tryb pilny)

Obiekt: Ostia, habitat przeładunkowy

Populacja: 312

Podstawa: korelacja transmisji, pasmo nieprzypisane (3

impulsy, okno 40 min, zmiana nocna węzła) — możliwa

infiltracja (Federacja Azjatycka)

Cel nadrzędny: ciągłość łańcucha informacyjnego

Ziemia–sektor

Wykonawca: pododdział Batalionu Templars, Rzut II

Wsparcie psychologiczne: por. E. Mertens

Wyniki: WYŁĄCZENIE — zakończenie statusu, wykonanie na

miejscu; PRZYWRÓCENIE — przejęcie do zasobu sektora

Czas na obiekcie: do zamknięcia sprawy

Załącznik: lista małoletnich (kryterium procedury: do lat 12

włącznie)

Zatrzymał wzrok na drugiej linijce. Nigdy wcześniej nie widział rozkazu bez pieczęci Sił Kosmicznych. Przeczytał jeszcze raz pole „Cel nadrzędny” i przewinął dalej.

Na liście było czternaście nazwisk, każde z wiekiem i numerem kwatery. Najmłodsze dziecko miało dwa lata, najstarsze dwanaście. Mertens przeczytał imiona po kolei, półgłosem, żeby je zapamiętać. Na szkoleniu mówiono, że imię wypowiedziane bez zająknięcia jest pierwszą rzeczą, której dziecko zaufa. Falmata, siedem lat. Tomás, pięć. Przy Falmacie powtórzył dwa razy, bo nie był pewien akcentu. Lista nosiła datę poprzedniego wieczoru. Mertens uznał, że listy przygotowuje się z wyprzedzeniem, tak jak łóżka na oddziale przed nocą.

W myślach przeszedł instrukcję. Uklęknąć. Głowa poniżej głowy dziecka. Używać imienia. Nie mówić „wszystko będzie dobrze”, bo dziecko pamięta kłamstwa dłużej niż prawdę. Mówić „jesteś bezpieczna”, bo od chwili przekazania to jest prawda. Nie dotykać twarzy. Nie zasłaniać oczu, chyba że trzeba.

Winda w szprysze stała zablokowana na czas procedury, więc schodzili drabiną. Potem były schody, a na końcu zwykły korytarz z podłogą. Pierwsze szczeble pokonywali na samych rękach, ciała płynęły za nimi jak puste kombinezony. Potem stopy zaczęły szukać oparcia. W połowie drogi wspomaganie pancerza włączyło się z cichym szmerem i czterdzieści kilogramów przestało cokolwiek ważyć. Ciężka zrobiła się dopiero torba na piersi. Czternaście worków, każdy lżejszy od bochenka.

Ktoś przed nim upuścił rękawicę. Nie spadła prosto, tylko lekkim łukiem w bok. Sierżant podniósł ją bez słowa.

Korytarz mieszkalny pachniał chlebem i smarem. Na drzwiach kwater wisiały tabliczki z nazwiskami, wiele odręcznych, kilka z naklejkami z kreskówek. Przed jednymi stały buty, dwie pary dorosłych i jedna dziecięca, ustawione równo, czubkami do ściany. W niszy przy hydrancie ktoś hodował pomidory pod lampą. Templars szli środkiem, w dwóch rzędach, nie dotykając ścian. Drzwi kwater były otwarte. Mieszkańcy wyszli na komunikat i zostawili wszystko tak, jakby mieli wrócić za godzinę.

Przy końcu korytarza była świetlica. Za szybą czworo dzieci układało coś z klocków na dywanie, pod okiem starszej kobiety w swetrze. Lista mówiła: kwatery dziewiąta i czternasta, rodzice na zmianie w hali. Mertens wszedł pierwszy, sam, i zdjął z ramienia karabin, którego i tak nie potrzebował, i podał go sierżantowi przez drzwi. Ukląkł na dywanie. Dwulatka spała w kącie na poduszce. Najstarsza dziewczynka, dwunastoletnia, przestała układać i patrzyła na niego, nie mrugając.

— Idziemy na górę, na badanie — powiedziała opiekunka do dzieci, bo tak jej powiedziano przez głośnik. — Rodzice dojdą.

Mertens rozerwał cztery worki, jeden po drugim, przy każdym dziecku osobno. Dwulatka dostała swojego przez sen, wsunięty pod rękę. Jeden z Templars wziął ją na ręce razem z poduszką i niósł w stronę szprychy ostrożnie, jak niesie się coś, co może się rozlać. Pozostała trójka szła za nim, trzymając się za ręce. Opiekunka chciała iść z nimi. Sierżant powiedział, że jej miejsce jest w hali, i odprowadził ją tam sam, uprzejmie, pod łokieć.

Hala przeładunkowa B była największym pomieszczeniem w pierścieniu. Ktoś zadbał, żeby nie było w niej zimno. Pod ścianami stały kontenery z napisami w trzech językach. Na jednym ktoś przykleił dziecięcy rysunek: żółte słońce, za duże, takie, jakiego z Ostii nigdy nie było widać. Mieszkańców zebrano tu jeszcze przed dokowaniem, komunikatem z głośników, który Ostia nadała na polecenie Brukseli: kontrola sanitarna, obowiązkowa, krótka. Grodzie hali zamknięto po wejściu ostatniej grupy, „dla porządku kolejki”. Siedzieli na skrzyniach i na podłodze. Ktoś przyniósł termosy. Dzieci biegały między kolumnami, dopóki nie zobaczyły hełmów.

Dwóch dokerów grało w karty na odwróconej palecie. Rozmawiali, nie podnosząc głów.

— Sanitarna — powiedział jeden. — Od czego sanitarna?

— Od Concordii — powiedział drugi. — Od czego by innego.

— Tam nikt nie choruje. Tam od miesiąca nikt nic nie mówi. — Rzucił kartę. — Cisza na paśmie to nie choroba.

— Mówiłeś to w kantynie.

— Każdy mówił w kantynie. — Pierwszy zebrał lewę i postukał nią o paletę, żeby wyrównać brzegi. — Połowa Ostii pisała do domu, że coś jest nie tak. Ja pisałem do brata. Ty pewnie też.

— W kantynie mówią jeszcze, że to Federacja — powiedział drugi.

— Kto ją tu widział? — Pierwszy dobrał kartę i skrzywił się. — Rozdawałeś ty, nie ja.

Drugi nie odpowiedział. Patrzył w karty. Po chwili powiedział, że jego kolej, i położył damę.

Zanim zaczęła się kolejka, podeszła do Mertensa kobieta w kombinezonie kuchni, z termosem i plastikowym kubkiem.

— Herbata — powiedziała. — Mleko z hodowli, ale da się pić. Długo wam to zejdzie?

— Dziękuję — odpowiedział. — Nie wolno mi.

— Regulamin?

— Regulamin.

Kiwnęła głową, jakby to wszystko wyjaśniało, i poszła poczęstować sierżanta. Sierżant też podziękował. Wróciła na swoją skrzynię i wypiła kubek sama, małymi łykami, trzymając go oburącz.

Templars ustawili się w dwóch szeregach, bez pośpiechu. Kapitan powiedział przez głośnik, że wszystko odbędzie się sprawnie, że proszą o cierpliwość i o przygotowanie identyfikatorów. Ludzie wyjęli identyfikatory. Ustawili się w kolejce, bo kolejkę znali.

Mertens stanął z boku, przy stole kwalifikacyjnym. Na terminalu przesuwały się nazwiska. Prawie każde dostawało zieloną linię i człowiek wracał na skrzynię. Kwalifikacja podstawowa: brak objawów. Ładowarki w hali miały numery i nikt się do nich nie odzywał. Mertens wpisał to do notatki jednym zdaniem. Holownika z imieniem nie było w hali, więc nie wpisał go wcale.

Starszy mężczyzna z siwą brodą zapytał przy stole, czy statki z Concordii będą dalej przylatywać, bo od miesiąca nie ma dostaw i kończą się części do filtrów. Mertens odpowiedział, że nie zna rozkładów. Mężczyzna dostał zieloną linię, wrócił na swoją skrzynię i usiadł ciężko, z dłońmi na kolanach.

Po nim przyszła para z niemowlęciem w nosidle. Kobieta zapytała, czy kontrola obejmuje też szczepienia, bo mała jest po terminie. Mertens zajrzał na listę i nie znalazł imienia dziecka. Spojrzał na datę urodzenia na identyfikatorze matki, w polu „osoby na utrzymaniu”. Cztery dni temu. Ostia nie zdążyła jej zgłosić. Spróbował dopisać ją ręcznie, jako piętnastą. Terminal nie przyjął: pole zamknięte. Kobieta dostała zieloną linię, przytuliła nosidło i odeszła.

Mertens zgłosił niezgodność przez łączność. Sierżant odpowiedział, że przyjął, i nic więcej.

Kolejka szła dalej. Chłopak w wieku, w którym nie jest się już dzieckiem, a jeszcze nie jest się nikim innym, nie chciał oddać komunikatora do skanu. Trzymał go oburącz przy brzuchu. Matka coś mu tłumaczyła, ojciec stał z boku i patrzył w podłogę. Jeden z Templars podszedł, wyciągnął rękę i czekał. Nie powiedział ani słowa. Czekał tak długo, aż chłopak sam położył mu komunikator na rękawicy. Templar przyłożył go do czytnika, oddał i wrócił do szeregu. Chłopak dostał zieloną linię. Miał siedemnaście lat i trzy miesiące.

Na końcu hali ktoś włączył muzykę z głośnika w komunikatorze, cicho, coś z gitarą, i nikt mu nie kazał wyłączyć.

Po godzinie zielonych linii było dużo. Potem terminal zaczął pracować wolniej.

Dziewczynka miała na sobie o dwa rozmiary za dużą żółtą bluzę i trzymała ojca za palec, nie za rękę, jakby cała ręka była za duża do trzymania. Według listy siedem lat. Włosy zaplecione w drobne warkoczyki, na końcu każdego koralik, kilka zielonych, jeden czerwony.

— Kyari — powiedział ojciec i podał trzy identyfikatory. — Modu Kyari. Żona, Yagana. Córka, Falmata.

Na kombinezonie miał logo obsługi łączności i ładunków, wyblakłe od prania. Mertens zerknął na terminal. Stanowisko: operator węzła transmisyjnego, zmiana nocna. Staż: jedenaście lat. Ostatnie przydziały: odbiór i retransmisja, sektor AC-115.

Niżej, mniejszym drukiem, terminal rozwinął listę, o którą Mertens nie prosił. Retransmisje na pasma prywatne, ostatnie sześć tygodni: trzy. Kierunek: Ziemia. Adresat: rodzina. Treść: zarchiwizowana, niedostępna na tym poziomie uprawnień.

Ojciec zauważył, gdzie patrzy Mertens.

— To do siostry — powiedział. — Mieszka w Gdańsku. Pisała, że u nich w wiadomościach nic nie mówią. Ludzie pytają, co z Concordią, a w wiadomościach jest pogoda. Odpisałem jej, co wiem. Tylko tyle, ile wiem.

— To nie moja część — powiedział Mertens, ciepło. — Ja jestem od dzieci.

Modu Kyari spojrzał na córkę i pokiwał głową. Potem, jakby coś sobie przypomniał, sięgnął do kieszeni, wyjął kawałek gumy do żucia, przełamał go na pół i dał córce połówkę. Drugą schował z powrotem.

— Na później — powiedział do niej. — Jak się skończy.

Matka powiedziała coś cicho do Falmaty, w języku, którego Mertens nie znał. Dziewczynka pokręciła głową i pokazała koralik na warkoczyku.

— Co mówi? — spytał Mertens. Uśmiechnął się, tak jak go uczono, chociaż przez wizjer nikt nie mógł tego zobaczyć.

— Żeby nie bawiła się włosami — odpowiedziała matka. — Koraliki są po prababci. Po prababci prababci. Przywiozła je z Maiduguri, kiedy tam jeszcze dało się żyć. Mamy ich coraz mniej.

— Ładne — powiedział Mertens do dziewczynki. — Czerwony najładniejszy.

Falmata spojrzała na niego, potem na czerwony pas wizjera, i schowała się za nogą ojca.

Na terminalu pojawiła się flaga: KORELACJA — PASMO NIEPRZYPISANE — ZGODNOŚĆ ZMIANY. Pod spodem pasek wyniku, który się nie wypełniał.

Mertens patrzył na pasek. Ojciec patrzył na Mertensa. Pięć sekund, może sześć. Gdzieś w hali ktoś się zaśmiał, ktoś nalewał z termosu. Pasek wypełnił się naraz, cały.

KWALIFIKACJA WTÓRNA — KYARI, M. — WYŁĄCZENIE

KWALIFIKACJA WTÓRNA — KYARI, Y. — WYŁĄCZENIE

KWALIFIKACJA WTÓRNA — KYARI, F. — PRZYWRÓCENIE

Pod wynikami rozwinęła się jedna linijka mniejszym drukiem: OKNO TRANSMISJI = ZMIANA NOCNA WĘZŁA — OPERATOR: KYARI, M. — GOSPODARSTWO: 3.

Potem, bez sygnału, druga: KORELACJA POTWIERDZONA — WĘZEŁ OSTIA — KOREKTA WSTECZNA KWALIFIKACJI PODSTAWOWEJ — CAŁA POPULACJA.

Przeczytał to dwa razy. Potem zrobił to, czego go uczono: przesunął się o krok, tak żeby stać między dziewczynką a resztą hali, i ukląkł.

— Falmata — powiedział. — Mam coś dla ciebie.

Wyjął worek z kieszeni na piersi i rozerwał go przy niej. Miś wciągnął powietrze, wyprostował łapy i w kilka sekund nabrał kształtu. Dziewczynka puściła palec ojca.

Za plecami Mertensa sierżant wypowiedział nazwisko Kyari, a potem numer artykułu. Art. 7 ust. 2: wykonanie niezwłocznie po zatwierdzeniu wyniku, na miejscu kwalifikacji, bez odczytywania uzasadnienia. Mertens znał go na pamięć, tak jak znał instrukcję o klękaniu. Jednego i drugiego uczono w tym samym tygodniu.

S-77 w zamkniętej hali brzmiał płasko i krótko. Dwa strzały, w korpus i w głowę, tak jak przewidywał artykuł, z odległości trzech metrów. Potem następne, w innych miejscach hali, szereg po szeregu, w kolejności z terminala. Gdzieś z tyłu młody Templar powiedział półgłosem „siedem” i tym razem nie zwolnił. Ludzie zaczęli krzyczeć, ktoś przewrócił termos, i krzyk przechodził od skrzyni do skrzyni, tak jak przedtem przechodziła kolejka. Grodzie ani drgnęły.

Falmata zaczęła się odwracać. Mertens dotknął misiem jej dłoni, lekko, tak żeby musiała go wziąć.

— Patrz na mnie — powiedział. — Jak on ma na imię?

Nie odpowiedziała. Trzymała misia oburącz i patrzyła w czerwony pas wizjera, w którym, wiedział to, odbijała się hala.

— Może być Koralik — powiedział. — Albo wymyślisz lepsze. Masz czas.

Za nim ktoś próbował biec. Pancerze ruszyły tym samym niespiesznym krokiem, jakim wcześniej ustawiały się w szeregu. Jakiś mężczyzna powtarzał po francusku: Nous avons des papiers — mamy papiery. Potem przestał. Dokerzy od kart nie wstali z palety. Karty leżały rozłożone, jedna ręka w wachlarzu, druga zakryta.

Mertens nie odwrócił głowy. Nie musiał. Na wyświetlaczu hełmu przesuwała się lista: zielone linie zmieniały kolor jedna po drugiej, licznik przywróceń rósł. Cztery. Pięć. Terminal podawał też pozycje. Modu Kyari leżał dwa metry za nim. Yagana trochę dalej, pod kontenerem z rysunkiem słońca. Kobieta z nosidłem była na liście wyłączeń. Niemowlęcia nie było na żadnej.

— Teraz pójdziemy na górę — powiedział. — Tam stoi taki statek. Jest w nim ciepło.

— Mama — powiedziała Falmata.

— Mama nie może teraz iść. — To była prawda, a instrukcja pozwalała na prawdę. — Ty idziesz ze mną. Jesteś bezpieczna.

Wziął ją na ręce, twarzą do siebie, plecami do hali. To też było w instrukcji: nieść, jeśli dziecko nie idzie samo. Wspomaganie pancerza przyjęło jej ciężar bez szmeru.

Szli korytarzem w stronę szprychy. Za nimi zamykały się grodzie, jedna po drugiej, sterowane z terminala hali. Każda dawała krótki, przyjemny sygnał, taki sam jak rano, kiedy otwierano je na zmianę. Falmata liczyła sygnały pod nosem. Doliczyła do sześciu.

Minęli drzwi z trzema parami butów. Mertens przyspieszył kroku, ale Falmata już je zobaczyła. Nic nie powiedziała. Wyjęła z kieszeni bluzy połówkę gumy, odwinęła ją z papierka jedną ręką i włożyła do ust.

Na drabinie zaczęło być lżej. Z każdym szczeblem pancerz oddawał Mertensowi ciało z powrotem. W połowie trzymał się już jedną ręką. Przy osi puścił się zupełnie.

Miś wysunął się dziewczynce z rąk i odpłynął, obracając się powoli, z łapami rozłożonymi jak do uścisku. Falmata wyciągnęła po niego rękę, nie dosięgła, wyciągnęła drugą. Zaśmiała się, krótko, jakby śmiech wyszedł z niej, zanim zdążyła go zatrzymać. Koraliki na warkoczykach uniosły się wokół jej głowy, zielone i jeden czerwony.

Mertens złapał misia i oddał go jej.

— Widzisz — powiedział. — Tu wszystko jest lżejsze.

Przy iluminatorze dziewczynka zatrzymała się w powietrzu i przyłożyła czoło do szyby. Saturn wisiał za nią, przecięty cienką, jasną kreską pierścieni.

— Tata mówi, że to nie jest słońce — powiedziała.

— Tata ma rację.

— To co to jest?

— Planeta — odpowiedział Mertens. — Bardzo duża. Daleko.

Pomyślała nad tym przez chwilę, przeżuwając gumę.

— Tata mówi, że jak się mieszka daleko, to trzeba dużo pisać — powiedziała. — Żeby nie zapomnieli.

Mertens pomógł jej odbić się od ściany w stronę włazu.

W transporterze siedziało czworo dzieci ze świetlicy. Najmłodsza spała dalej, z poduszką pod głową. Najstarsza patrzyła w ścianę i trzymała swojego misia za ucho. Mertens przypiął Falmatę pasami, sprawdził zapięcie dwa razy i raz pogładził jej warkoczyk, w dół, bo instrukcja pozwalała dotknąć włosów, jeśli dziecko się nie odsuwa. Nie odsunęła się.

— Wrócę — powiedział. — Mam jeszcze trochę misiów.

Policzył worki w torbie. Dziewięć.

Zanim dotarł do drabiny, na tabliczce pojawiło się powiadomienie.

POWIADOMIENIE KADROWE

por. E. Mertens — weryfikacja rutynowa po kontakcie z

populacją objętą procedurą. Termin: po powrocie do

jednostki macierzystej. Do czasu weryfikacji: zakaz

łączności prywatnej.

Pod spodem był jeden przycisk: PRZYJĄŁEM. Mertens go nacisnął. Drugiego nie było i nie szukał go wzrokiem.

Przytrzymał się szczebla i otworzył skrzynkę wiadomości. Ostatnia, nieodpowiedziana od dziewięciu dni, była od matki z Gandawy: pytała, czy jada ciepłe posiłki i czy u nich też jest tak cicho w wiadomościach. Zaczął pisać, że jada. Przycisk „wyślij” był szary. Napisał jeszcze, że wszystko w porządku, i zostawił wiadomość w szkicach, na później.

W drodze na dół torba ważyła tyle samo co za pierwszym razem, chociaż było w niej o pięć worków mniej. W notatce odhaczył punkt instrukcji: dziecko nie odwróciło się ani razu.

Hala była cicha. Grodzie otwarto z powrotem, bo procedura przewidywała drugi obchód. Templars układali ciała wzdłuż kontenerów, w rzędach, twarzami do góry, z odstępem, który pozwalał przejść między nimi z czytnikiem. Sierżant szedł wzdłuż rzędu i przykładał czytnik do każdej twarzy. Art. 7 ust. 4: potwierdzenie biometryczne wyłączenia przed zamknięciem sprawy. Czytnik dawał ten sam sygnał co grodzie. Nikt nic nie mówił. Ktoś zebrał termosy i ustawił je pod ścianą, jeden przy drugim, z uchwytami w tę samą stronę. Obok termosów stało puste nosidło. Na terminalu kolumna „status” zmieniała się wiersz po wierszu: WYŁĄCZENIE, a po potwierdzeniu biometrycznym ZASÓB UTYLIZACJI. Zespół techniczny z Nowego Rzymu miał przylecieć za czternaście godzin. Do tego czasu dok pozostawał zamknięty, a Ostia dla kontroli ruchu nie istniała.

Rysunek słońca nadal wisiał na kontenerze. Pod nim nikt już nie leżał. Yaganę przeniesiono do rzędu.

Sierżant skończył rząd i podszedł do Mertensa. Przez chwilę stali obok siebie, jak dwaj ludzie na przystanku.

— Pan był w szpitalu, tak? — zapytał sierżant. — Przedtem.

— W szpitalu.

— To dobrze, że pan jest. — Sierżant poprawił pas karabinu. — Mój pierwszy rzut nie miał nikogo od dzieci. Brało się je po prostu za rękę. Niektóre gryzły. — Pomyślał chwilę. — Teraz jest lepiej. Teraz jest porządnie.

Odszedł do następnego rzędu. Mertens wpisał do notatki, że współpraca z pododdziałem przebiega bez zakłóceń.

Kapitan stał przy stole kwalifikacyjnym i nagrywał meldunek. Mówił do terminala tym samym tonem co na odprawie, równo, bez pauz, jakby dyktował listę części zamiennych. Procedura wykonana. Populacja objęta w całości. Straty własne: brak. Na Ziemię meldunek miał iść ponad godzinę, odpowiedź drugie tyle. Kapitan nie czekał na odpowiedź. Zamknął nagranie, opatrzył je znacznikiem i wrócił do szeregu. Na ekranie terminala, w polu adresata, zamiast dowództwa Sił Kosmicznych stało to samo co w nagłówku rozkazu: Narada Robocza, Bruksela. Pole „do wiadomości” było puste.

W bocznym magazynie, przy wejściu do szprychy, siedziało ośmioro dzieci pod opieką jednego z Templars. Żołnierz przykucnął przy nich, z karabinem opuszczonym lufą do podłogi, tak jak każe regulamin w obecności małoletnich, i nic nie mówił. Nikt go nie uczył, co mówić. Mertens wszedł, ukląkł i wyjął z torby osiem worków.

Robił to po kolei, przy każdym tak samo. Imię z listy. Głowa poniżej głowy dziecka. Worek rozrywany przy nim, żeby zobaczyło, jak miś rośnie. Jedna dziewczynka nie chciała go wziąć i Mertens położył misia obok niej, na podłodze, łapami do niej. Po chwili przyciągnęła go do siebie stopą. Chłopiec w czapce z daszkiem zapytał, czy misie też mają numery. Mertens powiedział, że tak, bo wszystko, co jest na statku, musi mieć numer, żeby się nie zgubiło. Chłopiec to przemyślał i schował misia pod kurtkę.

Licznik na wyświetlaczu pokazywał: przywrócenie 14, zabezpieczono 13. Pod spodem pozycja. Hala przeładunkowa B, kontener 7, poziom dolny.

Kontener z rysunkiem słońca.

Drzwi były uchylone na szerokość dłoni. W środku, za skrzynią z uszczelkami, siedział chłopiec, może pięcioletni, z kolanami pod brodą. Nie płakał. Patrzył na szparę w drzwiach, przez którą widać było kawałek hali i jeden z rzędów. Mertens stanął tak, żeby zasłonić szparę, i ukląkł. Pancerz zaskrzypiał na stalowej podłodze.

— Tomás — powiedział. Imię było na liście. — Mam coś dla ciebie.

— Pan zabrał mamę? — spytał chłopiec.

— Nie — odpowiedział Mertens. To też była prawda. — Ja jestem od dzieci.

Rozerwał ostatni worek. Miś wciągnął powietrze, rozprostował łapy i urósł mu w dłoniach, powoli, jakby budził się z drzemki. Chłopiec patrzył, jak rośnie. Mertens trzymał misia na otwartej dłoni i liczył w myślach. Przy czwórce chłopiec przesunął się do przodu. Przy siódemce wyciągnął rękę. Mertens nie sięgnął po niego ani razu.

Wyniósł go na rękach, twarzą do siebie, między rzędami, przez całą halę. Chłopiec trzymał misia i ani razu się nie odwrócił. Czytnik za nimi dawał krótkie, przyjemne sygnały, jeden po drugim.

Na osi, w transporterze, czternaścioro dzieci siedziało przypiętych pasami. Falmata spała z misiem pod brodą. Koralik, ten czerwony, przykleił się jej do policzka. Guma wypadła jej z ust i wisiała w powietrzu przy jej twarzy, mała i szara. Mertens złapał ją w rękawicę i schował do kieszeni.

Policzył worki w torbie. Zero. Zapisał w notatce: zestawy wydane w całości.

Najstarsza, ta od ucha, patrzyła na niego przez cały czas, kiedy liczył.

— Oni wszyscy nie żyją? — zapytała.

Instrukcja mówiła: prawda, krótko, bez szczegółów, potem coś, co dziecko może zrobić rękami. Mertens przesunął się do niej, odbijając się od uchwytu, i zatrzymał się tak, żeby jego wizjer był niżej niż jej oczy.

— Tak — powiedział.

Skinęła głową, jakby potwierdził godzinę odlotu.

— Możesz pilnować Tomása? — zapytał. — Trzeba mu poprawiać pas.

Popatrzyła na Tomása, potem na Mertensa. Odpięła swój pas, przesunęła się na fotel obok chłopca i przypięła się na nowo. Poprawiła mu pas, chociaż nie było takiej potrzeby. Swojego misia nadal trzymała za ucho.

Kiedy transporter odbił od stanowiska trzeciego, światła w pierścieniu Ostii zgasły, sektor po sektorze, tak jak gasną wieczorem w szpitalu, kiedy zaczyna się nocny dyżur. Zostały tylko lampy pozycyjne na osi i holownik „Babcia Zosia” z kwiatkiem nad „i”. Kontrola ruchu Ostii nie życzyła im dobrej zmiany. Nikt jej już nie obsługiwał.

Przed raportem otworzył jeszcze raz listę małoletnich, żeby odhaczyć nazwiska. Czternaście wierszy, przy każdym zielony znacznik. Kiedy zaznaczył ostatni, lista przebudowała się sama. Kolumna z nazwiskami zniknęła. Zostały imiona, wiek i nowa kolumna, pusta, z nagłówkiem: „Nazwisko — nadawane przy przyjęciu”. Falmata, siedem lat. Tomás, pięć. Mertens przewinął listę do końca i z powrotem, sprawdzając, czy nic nie zgubiono. Nie zgubiono. Wszystkie imiona były na miejscu.

Raport wsparcia psychologicznego miał sześć pól. Mertens wypełniał je w drodze, z tabliczką przypiętą do uda. Liczba małoletnich objętych wsparciem: czternaście. Reakcje ostre: brak. Reakcje odroczone: do obserwacji przy przyjęciu. Zastosowane środki: zestaw wsparcia, kontakt werbalny, przeniesienie. Współpraca z pododdziałem: bez zakłóceń.

Szóste pole nazywało się „Uwagi” i miało limit dwustu znaków. Mertens napisał: „Na liście brakowało noworodka urodzonego cztery dni przed procedurą. Proszę o”. Zatrzymał się. Nie wiedział, o co prosi. Skasował zdanie i napisał inne: „Aktualizować listę małoletnich na 24 godziny przed wykonaniem”. Terminal przyjął. To była dobra uwaga. Mogła się przydać następnym razem.

W połowie drogi Falmata obudziła się i zaczęła szukać czegoś w kieszeni bluzy. Szukała długo, w jednej, potem w drugiej.

— Guma — powiedziała. — Tata ma drugą połowę.

Mertens sięgnął do kieszeni pancerza i wyjął to, co złapał w powietrzu. Mała, szara, przeżuta. Popatrzyła na nią i pokręciła głową.

— To moja — powiedziała. — Tata ma drugą.

— Wiem — powiedział Mertens.

Schował gumę z powrotem. Falmata przytuliła misia i zasnęła znowu, zanim zdążył zapytać, czy wymyśliła już dla niego imię.

Do Nowego Rzymu dolecieli o 16:05. Na stanowisku przyjęć czekała kobieta z tabliczką i dwoma Templars w lekkich pancerzach. Dzieci przechodziły po jednym przez skaner: wzrost, waga, siatkówka. Przy każdym kobieta wpisywała numer. Imiona zostawały na liście, nazwisk nie było, kolumna czekała na decyzję. Zestawy wsparcia zbierano w koszu pod ścianą, „do inwentaryzacji”. Falmata nie puściła swojego. Kobieta spojrzała na Mertensa, a Mertens spojrzał na listę, na której przy numerze 0419/05 stała adnotacja: do zwrotu przy przyjęciu. Nie powiedział nic. Dziewczynka przeszła przez skaner z misiem pod pachą i nikt jej go nie zabrał, jeszcze nie. Procedura przewidywała na to czterdzieści osiem godzin.

KOMUNIKAT — SŁUŻBA PRASOWA SDSR-UE

Ostia, habitat przeładunkowy w układzie Tytana: awaria

systemu podtrzymywania życia w sektorze mieszkalnym.

Jednostki SDSR-UE przeprowadziły ewakuację częściową.

Czternaścioro dzieci przekazano pod opiekę właściwych

służb. Liczba ofiar w trakcie ustalania. Rodziny zostaną

powiadomione indywidualnie. Służby proszą o niepowielanie

niezweryfikowanych informacji.

ADNOTACJA WYKONAWCZA — PROCEDURA 12/2127

Obiekt: Ostia, habitat przeładunkowy

Populacja w chwili rozpoczęcia: 312

Kwalifikacja podstawowa: zakończona — objawów przywiązania

kultowego nie stwierdzono

Kwalifikacja wtórna: zakończona

Przywrócenie: 14

Wyłączenie: 298

Niezgodność ewidencyjna (zgłoszenie por. E. Mertens): 1 —

zamknięta, rekord nieistniejący

Czas na obiekcie: dokowanie 10:22 — odlot 13:34

Korelacja (KYARI, M.): flaga 11:41:17,0 — wynik 11:41:22,2 —

czas przetwarzania 5,2 s

Korekta wsteczna kwalifikacji podstawowej: 11:41:23 — cała

populacja

Status ciał: zasób utylizacji — zespół techniczny, odbiór za

14 h

Infiltracja: nie wykluczono

Środki przymusu bezpośredniego zastosowano również wobec

personelu biologicznego, zgodnie z Art. 3.

Straty własne: 0

Zasoby małoletnie zabezpieczone: 14 — nazwiska nadawane przy

przyjęciu

Personel wykonawczy: kwarantanna informacyjna 180 dni

Zestawy wsparcia wydane: 14

Sprawa: OSTIA — zamknięta. Teczka AC-115 — nie zamknięta.

Zestaw wsparcia nr 0419/05 (KYARI, F.) — do zwrotu przy

przyjęciu.

#SlaughterLogic #CGProtocol #ContingentSanctum #RetreatEra

Wydarzenia fikcyjne. Metody nie.

#LogikaRzezni #CGProtocol #MilitarySF