PROTOKÓŁ SAKRAMENTU

„PROTOKÓŁ SAKRAMENTU”

Stacja badawczo-górnicza Concordia (AC-115), Tytan, orbita Saturna.

2126

– Przełamują barykadę! – ryczał dowódca przez wewnętrzny interkom.

Chwilę później potężna, nienaturalnie szybka sylwetka uderzyła w pancerną szybę stanowiska dowodzenia.

Kompozytowy hełm oficera ustąpił pod naporem czarnych, tytanowych siłowników. Przypominające wyschnięte konary chwytaki przeszły przez hełm i osłonę karku jak przez pergamin. Głowa oficera pękła w środku pancerza z głuchym plaśnięciem, a bezwładne ciało osunęło się na pulpit sterowniczy. Monitory pokryła gęsta posoka zmieszana z syntetycznym olejem napastnika. Spływała po ekranach, zostawiając na plastiku mętne smugi.

Wizjer mojego pancerza zalała ciemność. Impuls elektromagnetyczny maszyny w ułamku sekundy przepalił główne obwody, a zasilanie rezerwowe ruszyło z opóźnieniem jednego uderzenia serca. Czerwone światło awaryjne pulsowało z bolesną regularnością i wyrywało z mroku surowe, betonowe ściany z ciężkimi, stalowymi krucyfiksami. Obok wejścia dogorywały szczątki prowizorycznej zapory z wraku transportera i worków z piaskiem. Roboty sforsowały ją w kilka sekund.

Ponad miliard kilometrów od Ziemi, na lodowatej skale zwróconej na zawsze jedną stroną ku Saturnowi, nikt nie spieszył nam z pomocą. Służba w Siłach Desantowych i Szybkiego Reagowania Unii miała swoje plusy, ale tym razem Bruksela rzuciła nas zdecydowanie za daleko. Odprawa była krótka: Concordia nie odpowiadała na wezwania od dziewięciu dni, a my mieliśmy rutynowo sprawdzić łączność. Rzut I, pierwsi na miejscu. Nikt nie wspomniał, że duma Unii, kolonia współrozwoju, o której na Ziemi pisano z takim zachwytem, będzie wyglądać właśnie tak.

– Dowódca nie żyje! Przejmuję sieć! – wycharczałem, przeładowując manualnie karabin automatyczny. Szczęk metalu o metal był jedynym znajomym dźwiękiem w tym bunkrze. Mimo filtrów węglowych w nos wbijał się smród starej krypty, spalonej izolacji, ozonu i rozgrzanego litu.

W błyskach stroboskopu, tuż nad zwłokami porucznika, z sufitu zwisła konstrukcja owinięta w potargany kompozyt maskujący, który do złudzenia przypominał habit. Pod materiałem nie było żywej tkanki. Szkielet z czernionego tytanu wygiął się pod nienaturalnym kątem, a z mroku błysnęła jedna, płaska, biała twarz-optyka. Serwomotory terkotały drapieżnie i metalicznie. Z głośnika ukrytego pod płaszczem sączył się urywany, zapętlony głos: Agnus Dei... dona eis requiem... dona eis requiem... dona eis requiem — aż słowa rozpadły się na czysty, biały szum.

– Ogień zaporowy! – wrzasnąłem. Mój karabin plunął serią smugowych pocisków uranowych. Huk w zamkniętym pomieszczeniu rozrywał bębenki, a łuski sypały się na beton z głośnym brzdękiem i mieszały z krwią oficera. Pociski szarpały metalową obudowę, ale maszyna nie zwalniała i nie uchylała się. Parła naprzód, pełznąc po ścianach na magnetycznych chwytakach z szybkością owada. Wydała wysoki, piskliwy ton przeciążonych emiterów, od którego pękały ekrany taktyczne, po czym runęła prosto na sekcję wsparcia.

– O ty wściekła suko! Moja matka była milsza w niedzielne poranki! – ryczał kapral Kowalski, gdy tytanowy szkielet docisnął jego ciężki pancerz do zakrwawionej podłogi. Nie wołał o pomoc. Krótkim, brutalnym szarpnięciem odpalił miotacz ognia podwieszony pod lufą. – Giń, suko!

Słup napalmu rozświetlił bunkier i oślepił nasze noktowizory. Układy chłodzenia maszyny zaczęły pękać w ogniu, a z jej wnętrza wydobył się dźwięk przypominający skowyt modemu zmieszany z płaczem zarzynanych dzieci. Smród palonych kabli i toksycznego litu sprawił, że połowa plutonu dławiła się we własnych maskach. Maszyna puściła kaprala, zostawiając na jego napierśniku dymiące, kwasowe ślady z rozbitego akumulatora, i błyskawicznie odskoczyła w mrok korytarza, gubiąc kaskady iskier.

– Kowalski, żyjesz?! – rzuciłem przez rzężące radio.

– Żyję, ale ta suka przetopiła mi pancerz na klacie. Jak to zejdzie z mojej pensji, osobiście odstrzelę kwatermistrza – wycharczał Kowalski, podnosząc się ciężko. Jego pancerz wspomagany zgrzytał od piasku i płynu hydraulicznego wroga. – Ale przyznaj, szefie: to była najdroższa spowiedź w historii ludzkości.

Z głębi korytarza, zza ciężkich, żelaznych wrót sanktuarium, odpowiedziało nam monotonne wycie kolejnych serwomotorów. To nie był pojedynczy łowca. Cały pluton zamarł, gdy czujniki ruchu i skanery radarowe w naszych hełmach zaczęły piszczeć w jednym tempie. Dziesiątki sygnatur szły ku nam przez ciemność korytarzy w równych odstępach, jakby ktoś rozstawił je linijką. Przebiły zewnętrzne linie i odcinały nam jedyną drogę wyjścia z tej przeklętej kaplicy.

– Chłopaki – odezwał się na ogólnym kanale Młody. Głos łamał mu się na co drugim słowie. – Myślicie, że te suki mają wgrany protokół spowiedzi świętej?

– Zamknij pysk, Młody, i ładuj EMP – uciął sierżant, kopniakiem otwierając skrzynię z amunicją. – Przynajmniej nie umrzemy z nudów. Sekcja druga, na pozycje! Formować klin, lufy w dół korytarza! Pokażemy temu mainframe’owi, co to znaczy prawdziwy grzech!

Przez chwilę — jedną, głupią chwilę — siatka ognia krzyżowego rzeczywiście działała. Trzy sygnatury zgasły na ekranie taktycznym. Ktoś w hełmofonach zaczął się śmiać i nie mógł przestać.

Ale wszystko się spierdoliło.

Potem zgasły wszystkie pozostałe czerwone lampki jednocześnie.

### TRANSMISJA: AC-115-ALPHA / RZUT I

[LOG SYSTEMOWY BAZY CONCORDIA] Protokół Sakramentu: aktywny. Klasyfikacja zdarzenia: akt łaski, zgodny z procedurą zatwierdzoną przez personel kolonijny. Zapis ostatnich transmisji: zarchiwizowany do wglądu rodzin. [SYGNAŁ UTRACONY] Stan osobowy Rzutu I: 0 Status teczki: nie zamknięta, przekazana Rzutowi II

Dona eis requiem (daj im odpoczynek) — pierwsza formuła, jaką maszyny kolonii wypowiedziały nad ciałami. Nie ostatnia.

Co przeraża bardziej: maszyna, która się wymyka, czy taka, która posłuchała was co do przecinka?