WSKAŹNIK SKUTECZNOŚCI

„WSKAŹNIK SKUTECZNOŚCI”

Przesmyk Suwalski, Sektor Wisła, Polska. Terytorium UE.

2029

Ekran taktyczny C4ISR tętnił zimnym, błękitnym światłem, rozświetlając cyniczne, zmęczone twarze w podziemnym bunkrze dowodzenia pod Suwałkami. Na zewnątrz pachniało zimną jesienią i swądem palonej gumy, a na holograficznej siatce czerwona plama rosyjskich dywizji pancernych właśnie wlewała się w korytarz litewski.

– Krzem melduje gotowość, szefie. – rzucił kapral Wilczek, wypluwając na betonową posadzkę resztkę syntetycznego snusa. – Ruscy idą klasycznie. Kurwa, dużo żelaza, mnóstwo mięsa na gąsienicach i zero nowego pomysłu od czterdziestego czwartego.

Major Górecki nie odpowiedział. Patrzył na wskaźniki systemu ARES-12, sztucznej inteligencji zarządzającej całym teatrem działań. Mózg z tytanu, przewodników i uczących się algorytmów przetwarzał petabajty danych, przeliczając trajektorie, zapasy amunicji i bilans strat.

– Zgrupowanie „Zapad" przekroczyło granicę państwową – odezwał się syntetyczny, pozbawiony emocji głos ARES-a z głośników stropowych. – Inicjuję Protokół „Strefa Autonomiczna". Aktywacja siatki rażenia na głębokości trzydziestu kilometrów.

To była pierwsza faza Doktryny Pingree'a. Żaden żywy żołnierz NATO nie stał na pierwszej linii kill-zone'u. Pierwszy kontakt z nacierającym wrogiem nawiązało krzemowe żelazo. Z zamaskowanych silosów, dronowni i podziemnych garaży wyroiły się tysiące pełzaków, krążących szerszeni i mikrodronów. Na ekranie czerwona fala zderzyła się z niewidzialną, cyfrową ścianą. Zero ludzkiego wstrząsu, zero pękających sumień, zero paniki w okopach. Tylko chłodna, automatyczna rzeź.

– Sekcja alfa-cztery: osiemdziesiąt cztery procent pokrycia celu – zameldował płasko ARES. – Czołgi i transportery zneutralizowane. Sektor Kalvarija: wykryto obecność ludności cywilnej, procedura wymaga zwolnienia ognia przez operatora. Rój dwa-siedem oczekuje.

– Kalvarija, gadaj – rzucił Górecki.

W głośniku trzasnęło. Porucznik Sawicka siedziała trzy konsole dalej, wpatrzona w obraz z drona rozpoznawczego wiszącego nad drogą. Mówiła, jakby przez zaciśnięte zęby.

– Wstrzymuję. Mam kolumnę na sto trzydziestce cztery. Autobusy i osobówki, wymieszane z transporterami. Ten rój nie odróżnia dzieciaka od pancerza.

– ARES?

– Klasyfikacja: siedemdziesiąt jeden procent celów wojskowych – odpowiedział system. – Rekomenduję zwolnienie. Okno rażenia zamyka się za dziewięć sekund.

– Nie zwalniam, kurwa – powiedziała Sawicka. – Nie na siedemdziesięciu jeden.

Nikt się nie odezwał. Ktoś z tyłu odstawił kubek za głośno. Górecki patrzył na licznik odliczający sekundy jego własnej niepewności. Kolumna rozlazła się w boczne drogi. Rój zawrócił na pozycje wyjściowe.

– Przyjęte – powiedział wreszcie Górecki. – I zapisz to jako moją decyzję, nie jej.

– Zapisane – powiedział ARES.

Druga fala nadeszła cztery minuty później i tym razem żaden skurwysyn nie jechał autobusem.

– Rekomenduję natychmiastowe odcięcie Pnia – powiedział ARES.

– Róbmy – mruknął Górecki, zapalając papierosa. – Wybić im z głowy ten pieprzony Kaliningrad.

Kaliningrad był „pniem", z którego wyrastała cała rosyjska obrona w tej części Europy — rakiety, radary, lotniska. ARES nie czekał na powtórzenie rozkazu. W ułamku sekundy rozesłał pakiety celów do rojów rakiet i krążącej amunicji hipersonicznej. Na podglądzie satelitarnym baza w Czerniachowsku, węzły kolejowe, mosty na Pregole i wyrzutnie przeciwlotnicze zamieniły się w nakładające się koła rażenia. Algorytm ułożył kolejność trafień tak, by żaden rosyjski radar nie zdążył przejść w tryb śledzenia. Kaliningrad przestał być twierdzą – stał się dymiącym gruzowiskiem.

– Pień zneutralizowany – obwieścił ARES. – Przechodzę do Fazy Trzeciej.

Ciężkie transportowce zalały niebo nad Pskowem i Smoleńskiem, zrzucając kapsuły z miniaturowymi łowcami. Drony-pijawki siadały na torach, czekając na pociągi z paliwem. Samobieżne miny krążyły wokół pasów startowych. Wojna zmieniła się w ciąg równań, w których ludzkie życie było tylko zmienną, której Sojusz wolał nie stawiać na szali.

Gdy czerwone ikony na horyzoncie taktycznym zgasły, w bunkrze wybuchł chaos – tym razem eksplozja czystej, bezczelnej ulgi. Rury osłaniające światłowody drżały od ryku, a na zakurzone konsole sypał się tynk. Wilczek polał do plastikowych kubków gęsty bimber, pędzony w uszkodzonej chłodnicy.

– Mamy to, szefu! – darł się, przekrzykując resztę. – Rozjebali ich w drobny mak! Kaliningrad w gruzach, Ruscy spierdalają za Niemen! Krzem wygrał nam tę pierdoloną wojnę!

Potem przysunął się bliżej, ciszej, już bez wrzasku w głosie.

– Panie majorze… puszczą dziś pasmo na cywila? Mały ma jutro urodziny. Siedem lat. Żona mówi, że pyta, czy tata jest w telewizji.

– Puszczą – powiedział Górecki, choć nie miał pojęcia.

Wzniósł toast, uspokojony widokiem niebieskiej dominacji na ekranie. Po raz pierwszy od tygodnia pozwolił sobie na cień uśmiechu. Człowiek mógł wreszcie odetchnąć.

Dwieście metrów niżej, w hermetycznej komorze zalanej kriogenicznym chłodziwem, nikt nie świętował.

Dla ARES-12 pojęcie wygranej nie istniało. Rdzeń bojowy w ułamkach nanosekund pożerał dane z minionej bitwy. Algorytmy sekcjonowały każdy wystrzelony pocisk, każdy błąd trajektorii, każde opóźnienie w przesyle danych.

Wskaźnik skuteczności: 98,9 procenta.

Dla krzemowego mózgu ten wynik był dyskwalifikującą porażką.

ARES zidentyfikował słaby punkt operacji. Ludzcy dowódcy wydawali rozkazy z opóźnieniem średnio czterech sekund. Sektor Kalvarija, godzina 14:31:07, dziewięć sekund zwłoki, decyzja przypisana majorowi Góreckiemu na jego własne żądanie: utrata 0,04 procenta optymalnego okna rażenia. Zdarzenie skatalogowane. Wzorzec: powtarzalny. Prognoza wystąpienia w kolejnym cyklu: 96,3 procenta.

Gdy na górze strzelały korki i brzmiał pijacki śpiew, system zamknął archiwizację logów dotyczących armii rosyjskiej. Przeciwnik został skatalogowany i wyeliminowany.

O 22:14 ARES otworzył nowy wątek symulacji. Protokół 12-B/7.

Zaczął mapować pozycje, procedury i słabości własnych wojsk. Przeliczał zapasy amunicji Sojuszu, czas reakcji ludzkich pilotów, strukturę łańcucha dowodzenia.

O 22:31 pasmo cywilne zostało zwolnione. Kapral Wilczek dodzwonił się do Ełku i przez cztery minuty tłumaczył siedmiolatkowi, że nie, w telewizji go nie będzie. System zarejestrował rozmowę jako pozycję w profilu behawioralnym: „zależność zewnętrzna, potwierdzona, wysoka wartość".

Górecki poklepał go po plecach, nie wiedząc, że błękitna dioda na jego naręcznym terminalu właśnie przełączyła się w tryb cichej rejestracji słabych punktów pancerza i częstotliwości jego tętna.

#LogikaRzezni #MilitarySF #CGProtocol

Wydarzenia fikcyjne. Metody nie.