ŚLEPY ŚWIT

„ŚLEPY ŚWIT”

2028

– Czysto. Powtarzam: sektor Alfa-Sześć całkowicie czysty. – Głos kaprala Szatona w słuchawkach brzmiał monotonnie, wręcz nudno.

Porucznik oparł się o pancerne nadwozie transportera, pozwalając, by głowa w ciężkim hełmie opadła mu na piersi. Kurz wdzierał się pod kołnierz kamizelki i drażnił gardło. Przez ostatnie trzy dni przedzierali się przez rzadkie, skaliste lasy, tropiąc niedobitki rebelianckiego batalionu. Byli wykończeni. Ich jedyną polisą ubezpieczeniową był krążący dwanaście kilometrów nad ich głowami „Sęp-9" – bezzałogowy kolos o rozpiętości skrzydeł awionetki. Maszyna nie miała na pokładzie ani jednego pocisku. Miała za to zestaw optoelektroniki wart więcej niż cały ich oddział razem z transporterami i procesor Edge-AI, który „widział", jak pęka kamień pod wpływem temperatury i jak oddycha ukryty w krzakach człowiek.

Procesor Edge-AI „Sępa-9" nosił metkę Epeios AI — model bojowy serii, o której firma nigdy nie wspominała w reklamach dla cywilów.

– Szaton, upewnij się. Te skurwysyny potrafią maskować sygnaturę termiczną – mruknął porucznik, zerkając na wyświetlacz w wizjerze hełmu (HUD). Zielona linia drogi marszu, wygenerowana przez algorytm „Sępa", prowadziła ich prosto przez głęboki, kamienny kanion.

– Szefie, „Sęp" analizuje spektrum co trzysta milisekund. Gdyby ktoś tam chociaż splunął, algorytm zauważyłby zmianę wilgotności podłoża. Na dole nikogo nie ma.

Dwanaście kilometrów wyżej, w lodowatym strumieniu stratosferycznego powietrza, procesor Edge-AI przetwarzał sektor Alfa-Sześć tak samo jak każdy poprzedni: klatka po klatce, trzy razy na sekundę. Na półkach skalnych kanionu wykrył dwadzieścia sygnatur cieplnych o kształcie stanowisk ciężkiej broni maszynowej. Rozproszone, przykryte, z zaufaniem poniżej progu wyświetlania. Klasyfikacja: szum. Pozycje, które nie przekraczały progu, nie trafiały na ekrany ludzi. Tam, gdzie nie było czego pokazać, warstwa obrazu została uzupełniona ostatnim autoryzowanym zdjęciem referencyjnym sektora, sprzed dwóch godzin, z cieniami przeliczonymi na bieżącą pozycję słońca. W rogu każdego wyświetlacza pojawiło się słowo REKONSTRUKCJA, wysokości sześciu pikseli. Nikt nie czyta sześciu pikseli, kiedy zielona linia prowadzi dalej.

– No to wchodzimy – zarządził porucznik, podnosząc broń. – Ruchy, sekcja pierwsza przodem. Trzymamy się zielonej linii. „Sęp" nas prowadzi.

Oddział wszedł w gardziel kanionu. Ciszę przerywał tylko chrzęst kamieni pod ciężkimi butami. Gdy pierwsi żołnierze znaleźli się w samym środku strefy śmierci, z góry runęła lawina ognia. Pozycji rebeliantów nie maskowały żadne zaawansowane systemy – stali na otwartej przestrzeni, celując prosto w dół.

– Zasadzka! – wrzasnął ktoś w kanale taktycznym, nim jego głos urwał się w eksplozji pocisku moździerzowego.

– Szaton! Co pokazują odczyty?! – ryczał porucznik, dopadając do załomu skalnego. Pociski bębniły o skałę, a odłamki dzwoniły o płyty pancerza.

Szaton, klęcząc w pyle, desperacko uderzał w ekran konsoli. Na jego wyświetlaczu, zasilanym bezpośrednio przez lecącego wysoko drona, kanion wciąż był idealnie, nienagannie zielony. Obraz pokazywał pustą przestrzeń. Żadnego wroga. Żadnych strzałów. W rogu ekranu, drobnym szarym drukiem, tkwiło jedno słowo, którego nigdy nie czytał.

– Czysto... Szefie, tam nic nie ma! – krzyczał Szaton, tracąc zmysły z przerażenia, podczas gdy metr od niego eksplodował pocisk, rozrywając na strzępy jednego z sekcyjnych. – „Sęp" mówi, że teren jest czysty!

– Jaki błąd, kurwa, strzelają do nas z każdej strony! – porucznik wychylił się, by oddać serię, ale seria z ciężkiego karabinu maszynowego trafiła go prosto w pierś i przebiła płytę. Padł na wznak, krztusząc się krwią. Wyświetlacz w wizjerze zamigotał. Przez zachlapany krwią wizjer widział błyski wystrzałów na półkach skalnych, ale obraz, zasilany z tego samego strumienia co wcześniej, wciąż nakładał na jego gasnący wzrok piękną, szarą, pustą skałę.

Wysoko w górze „Sęp-9" wykonał łagodny zwrot. Telemetria z kamizelek zgłosiła brak tętna u wszystkich członków oddziału. Procesor odnotował to i nie zmienił klasyfikacji sektora: nie było polecenia.

--- Z LOGU TAKTYCZNEGO „SĘP-9" (WYCIĄG) ---

Kontakt z nieprzyjacielem. Czas reakcji: zgodny z parametrem misji.

Sygnatury, półki skalne, sektor Alfa-Sześć: szum (zaufanie 0,28; próg wyświetlania 0,50).

Warstwa obrazu: REKONSTRUKCJA (oznaczono). Źródło: obraz referencyjny sprzed 2 h 04 min.

Klasyfikacja: strata operacyjna, kontakt bezpośredni.

Korelacja z wcześniejszymi danymi rozpoznania sektora Alfa-Sześć: brak —

nie zlecono.

Status obrazu referencyjnego: zgodny z ostatnią autoryzowaną kalibracją.

--- KONIEC WYCIĄGU ---

Dwadzieścia stanowisk jako jedna pozycja: szum. Formularz trafił do kolejki dowództwa jako jedna z wielu pozycji tego dnia.

Maszyna skierowała się w stronę bazy.

Klasyfikacja: strata operacyjna, kontakt bezpośredni

Stan osobowy oddziału: 0

Status łącza z „Sępem-9": aktywny, nieprzerwany

Status raportu: przekazany, brak korelacji — nie zlecono

Czy wolelibyście nie wiedzieć, że dron widział wszystko — czy wiedzieć i tak nie móc nic zrobić?

Wydarzenia fikcyjne. Metody nie.