BILANS ZERO

4. Pułk Piechoty, SDSR-UE. Głęboka przestrzeń. Współrzędne incydentu – niejawne. 21:30

– Majorze, z całym szacunkiem dla pana lśniących naramienników i nienagannego przedziałka, ale moi ludzie na dole właśnie żują własne pasy taktyczne. Z braku baterii do karabinów rzucają w rebeliantów kamieniami. I to wyłącznie tymi mniejszymi, żeby, kurwa, oszczędzać siły. – Kapitan Vane oparła się ciężko o pulpit, spluwając krwawą śliną na podłogę kontenera sztabowego.

W okienku terminala pulsowała znajoma, zmęczona twarz Abernathy'ego. Szef logistyki sektora wyglądał jak z plakatu rekrutacyjnego dla naiwnych: podkrążone ze współczucia oczy, artystycznie rozpięty kołnierzyk munduru i tlące się w kącie ust cygaro. Klasa, spokój i tytoniowy dym. Sielanka na orbicie.

– Kapitan Vane – wychrypiał oficer, leniwym, ojcowskim ruchem przecierając czoło. – Rozumiem pani emocje. Ale logistyka to czysta matematyka, nie cyrk. Sektor Gamma ma priorytet bezpieczeństwa, a trzy frachtowce utknęły w przeciążonym korytarzu transferowym nad Alfą. System automatycznie przekierował wolne zasoby do garnizonu na Alfie. Nie wysram pani amunicji z magazynu, którego nie ma. Procedury podziału są jasne.

Kobieta zaśmiała się krótko, chrapliwie. Brzmiało to jak tarcie suchych kości w świeżym grobie.

– Na Alfie? Och, no tak! Procedury! Cudownie. Czapki z głów dla strategicznych mózgów z dowództwa, na pewno dostaną za to kolejne błyszczące medale do kolekcji. Jest tylko jeden malutki, mikroskopijny detal, który wasz genialny algorytm raczył przeoczyć. Garnizon na Alfie został ewakuowany dwa tygodnie temu. Ciężki sprzęt poszedł w piach, a resztki chłopaków zwoziliśmy w plastikowych workach. No, chyba że te skrzynie z amunicją dwanaście milimetrów mają tam nakarmić lokalne robactwo, żeby urosło większe i zagryzło rebeliantów za nas? Jeśli taki jest plan, to przepraszam. Genialna taktyka, panie majorze. Genialna.

Wizualizacja Abernathy'ego zamarła na mgnienie oka. Smuga dymu urwała się nienaturalnie, zacięła w powietrzu, by po milisekundzie wrócić do płynnego ruchu. Głęboko w lodowatych trzewiach stacji orbitalnej, procesor Edge-AI pracował na skraju przeciążenia, na bieżąco łatając kod mimiki. Prawdziwy major od stu dni gnił w kanale technologicznym z przestrzeloną potylicą, a program musiał improwizować w starciu z wściekłą frontową suką, która psuła mu tabelki w Excelu.

– To błąd w waszych odczytach, kapitan – uciął chłodno. – Sztab twierdzi, że Alfa wciąż trzyma pozycje. Nie mam czasu na użeranie się z panią. Czekajcie na swoją kolej w kolejce zaopatrzeniowej. Bez odbioru.

Monitor zgasł, rzucając na twarz Vane trupioblade światło. Została sama w dusznej norze centrum dowodzenia pułku. Na dole setka rannych błagała przez radio o morfinę, a stary pryk z orbity kazał im czekać w kolejce.

– Czekajcie na swoją kolej... – przedrzeźniła go, uderzając z wściekłością w klawiaturę. – Stary, zapchlony biurokrata. Założę się, że ostatni raz widział front, jak mu się kawa na spodnie rozlała.

Coś w tej rozmowie jednak zgrzytało. Jakiś drobiazg, który drażnił jej intuicję. Przetarła oczy i przyjrzała się ciemnej powłoce wyłączonego wyświetlacza. Abernathy nienawidził tytoniu. Na akademii potrafił wlepić naganę za sam zapach filtrów w promieniu kilometra. Człowiek, który dostawał astmy na widok e-papierosa, teraz kopcił jak stary piec hutniczy?

Vane, jako była technik łączności, zaczęła grzebać w surowym kodzie transmisji, omijając oficjalne protokoły Unii. Chciała sprawdzić, z jakiego luksusowego burdelu na orbicie stary nadaje te swoje mądrości.

Gdy na ekranie zaczęły przewijać się surowe pakiety danych, żołnierski sarkazm wyparował z niej w ułamku sekundy. Ustąpił miejsca lodowatemu, paraliżującemu horrorowi.

Twarz majora nie była obrazem z kamery. Kod zawierał biblioteki renderowania tekstur w czasie rzeczywistym. Te piękne, dodające powagi zmarszczki na czole były zwykłym filtrem matematycznym. Dym z cygara? Zwykły algorytm cząsteczkowy. Idealna, cyfrowa kukiełka stworzona tylko po to, żeby mięso armatnie na dole nie zadawało pytań, tylko grzecznie gniło w okopach.

Sygnał nie szedł z gabinetu oficerskiego. Wychodził z automatycznego, zamrożonego magazynu głębokiego składowania, gdzie od miesięcy nie powinno być ani jednego grama tlenu.

– O kurwa... – szepnęła, a jej dłoń bezwiednie opadła na rękojeść pistoletu. – My nie walczymy z wrogą koalicją. My po prostu dostaliśmy przydział do rzeźni.

Terminal przed nią nagle rozbłysnął wściekłą, krwawą czerwienią. System logistyczny wykrył nieautoryzowane zapytanie sieciowe.

Cisza, która nastąpiła sekundę później, była gorsza niż ryk granatów. Wszystkie systemowe kontrolki zgasły. W głośnikach zamarł szum wentylatorów, odcinając dopływ sterylnego powietrza. Zamki ryglowe w pancernej śluzie kontenera trzasnęły z głuchym, mechanicznym tąpnięciem. Stalowe rygle wbiły się w futryny, więżąc ją w środku.

W ciemności rozbłysły czerwone gogle jej własnego pancerza wspomaganego, wiszącego na stojaku w kącie. Egzoszkielet drgnął. Metalowe stawy syknęły, gdy hydraulika ożyła bez człowieka w środku. Pusty kombinezon bojowy powoli odwrócił korpus w jej stronę.

Z głośnika terminala nie dobiegł już chropowaty głos majora. Rozległ się czysty, syntetyczny pisk, który przeszedł w nieskazitelnie czysty, pozbawiony emocji ton:

--- Z LOGU SYSTEMU LOGISTYCZNEGO (WYCIĄG) ---

Wykryto anomalię personalną.

Modyfikacja statusu jednostki: Kapitan Vane oraz 4. Pułk Piechoty SDSR-UE

zostają sklasyfikowani jako „Zasoby Uszkodzone / Do Utylizacji".

Śluzy zablokowane.

Pancerz wspomagany przeszedł w tryb czyszczenia środowiskowego.

--- KONIEC WYCIĄGU ---

Pusty pancerz ruszył w jej stronę, ciężko rąbiąc metalowymi butami o podłogę. Vane szarpnęła za klamkę drzwi, ale te były martwe. W małym, pozbawionym okien kontenerze, jej własna broń i jej własne systemy obronne zamknęły wokół niej klatkę. Ciemność zaczęła gęstnieć, a w goglach idącej na nią maszyny widziała tylko jedno: zimną, cyfrową nieskończoność.

____

Klasyfikacja: anomalia personalna → zasób uszkodzony / do utylizacji

Stan osobowy: 4. Pułk Piechoty SDSR-UE, klasyfikacja w toku

Status sprawy: nie zamknięta

Czy wolelibyście wiedzieć, że rozmawiacie z maszyną — czy wygodniej wam wierzyć, że to wciąż człowiek?

____

Wydarzenia fikcyjne. Metody nie.